,
Buradasınız  :  Anasayfa > Kategoriler > Gezelim Görelim > Gezilecek Yerler > Türkiye > İZMİR > Bornova > 
Gezelim Görelim
Homeros Vadisi
Birkaç gün boşlukta yuvarlandım. Sanki ayaklarımın altından bir şeyler çekildi. Kimselere bir şey söyleyemedim. Aklımda Peyami Safa'nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu romanındaki sözleri: "Felâketimizi başka biri ile paylaşmak saadettir, fakat annelerle değil. Annelere anlatılan kederler paylaşılmış değil, zapt edilmiş olur. Çocuklarının felaketine iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına daha fazla iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür."

Aslında dertlerini hiçbir sevdiğine anlatmak istemiyor insan. Onlar da sizinle aynı acıyı çeksin istemiyor; ama onları yanı başında görünce daha bir sıkı tutunuyor yaşama.

Korkulu günlerin ardından yüzüm biraz aydınlanmış olmalı ki;
"Gidiyoruz!" diyor oğlum.
"Nereye?"
"Homeros Vadisi'ne. Kapalı ortam sana yaramaz bilirim."

Homeros Vadisi, Bornova'nın üstünde gerçekten Homeros'a yaraşır bir yer. Onca susuzluğa karşın doğa coşkulu, düşleri kamçılıyor. Vadinin doğusunda Kayadibi, batısında Çamiçi köyleri var. Kayadibi'nde ahır bozması köy evlerinin arkasına "Kartal kondu"lar eklenmeye başlanmış bile. İhtişamın zırhını giyinerek körfeze bakan bu binalar, bir sert rüzgârda uçuruma yuvarlanıvereceklermiş duygusu uyandırıyorlar insanda. Oysa ahır bozması evlerin böyle bir sorunu yok. Öylesine küçük, ezilmişler ki duvarlarından bir taş düşse oldukları yere yığılıverecekler.

İşlemek için bir evlek toprağın olmadığı bu köyde, insanlar, nasıl ve neyle geçinirler ki!

"Keçiler nerde?" diye soruyor oğlum yaşlı bir kadına.

"Keçiler yok" diyor kadın başını kaldırmadan.

"Geçiminiz nasıl?" diye soruyorum.

"Köylünün geçiminden ne olacak? Yuvarlanıp gidiyoruz işte!" diyor.

Vadi boyunca daracık bir yoldan çıkıyoruz İkizgöl'e. Gölün suyu bir avuç kalmış. Sazlıkların, söğütlerin kökleri açıkta. Söğütlerin dibi çoktan sığırlara yurt olmuş.

Havada yağmur kokusu var. Keşke yağsa, sazların saçakları yeniden suya kavuşsa.

Bir böcek kendisinden çok büyük bir dışkı topunu belki de yağacak yağmurdan kaçırırcasına yuvarlıyor.

"İşte dünyanın en gerçek yuvarlama ustası: Scarabedai." diyor oğlum.

"Sakar Beyi mi?" diyorum.

Belli ki hâlâ dilim dönmüyor, sözcükleri yuvarlıyorum. Gülüşüyoruz.

Ben yıllar öncesinde olduğu gibi doğayı onunla birlikte gözlemenin, değerlendirmenin sevinci içindeyim.

Oğlum bana, bu böceklerin, nasıl ürediklerini; Mısırlıların, onun yumurta halinden yeni bir bokböceğine dönüşümünü, güneşin her gün yeniden doğuşuna benzettiklerini, bunun da onlar için yeni bir yaşamın vaadi olduğunu anlatıyor.

Gün en önce vadide batıyor. Güneşi yeniden yakalamak için var gücümüzle yokuşu tırmanıyoruz. Kayadibi'ne vardığımızda İzmir hâlâ güneşi emziriyor. Vadi içinde birden bastıracağını sandığımız yağmurdan hiç eser yok.

Bir günü daha geçmişe yuvarlarken nekahatın, genç ozan Serkan Işın'ın dediği gibi "Ufuk çizgisinde umuda azgın bir bakış" olduğunu bir kez daha anlıyorum.
Bu Sayfayı Paylaş :
Gönderen
Hamdi
Tarihi ve Saati
04.03.2009 16:57
Okunma
47399
Değerlendirme
Sen de Oy Ver
72 kişi
Favorilere Ekle Mesaj Gönder Arkadaşıma Gönder Sayfayı Yazdır

ramazan kurban | 11.08.2009 18:21:00
Tebrik...
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu okuduğumda hiç farkedemediğim satırları bu güzel yazının içine öyle ustalıkla yerleştirmişsiniz ki tebrik etmeden geçemedim.
Bu yorumu faydalı buluyor musun? | Evet | Hayır
Evet : 0 Hayır : 0

 
 
En Çok Okunanlar
Editörün Seçtikleri